Βία, δημοκρατία, κοινωνικός μαρασμός

Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες πρωτόγονες αντιδράσεις ομάδων ανθρώπων, όπου χρησιμοποιώντας βία και μόνο, και με περίσσια ηλιθιότητα αναγκάζουν μία σχετικά κοινωνικά δεμένη κοινωνία να βρίσκεται ένα βήμα πριν την- για άλλη μία φορά- εμφύλια διαμάχη.
Ασχέτως αφορμής θα πρέπει να εξετάσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της ομολογουμένως εκπληκτικής , ξαφνικής, έξαρσης βίας.
Ο χρόνος που έλαβαν χώρα οι καταστροφές, ο τόπος, ποιοι είχαν συμμετοχή και με ποιο τρόπο, θα μας βοηθήσουν να βρούμε μία «λογική» εξήγηση. Θα μιλήσω για μία νέα αστυνομία με σύνδρομα ενοχής, για κοινωνία που δεν έχει ξεκαθαρίσει τί αστυνομία χρειάζεται και τέλος για την πολιτική των τελευταίων δεκαετιών όπου συντηρεί τον ωχαδερφισμό, την ατιμωρησία και λειτουργεί με γνώμονα την δική της ύπαρξη και μόνο.
Τα δεδομένα είναι τα παρακάτω.
Οικονομική κρίση που πλήττει σχεδόν όλες τις τάξεις από μεσαίες έως μικρές. Οικονομική εξαθλίωση και ανασφάλεια λόγω αύξησης της ανεργίας. Αποδόμηση κοινωνικού ιστού λόγω της ύποπτης και παρανοϊκής αδιαφορίας της παιδείας. Τέλος πολιτική που αντί να εργάζεται ώστε να αναπαράγεται από το κοινωνικό σύνολο αντιθέτως πολιτική που εργάζεται για την παραπλάνηση του κοινωνικού συνόλου με σκοπό την αναπαραγωγή του άνευ την εξυπηρέτηση της κοινωνίας.
Νέοι λοιπόν ηλικίας 13 έως 33 ετών από τον χώρο της παιδείας κυρίως και όχι μόνο με έναν μοναδικό τρόπο που μόνο οι ειδικοί μπορούν να εξηγήσουν συμπεριφέρθηκαν σαν ένας οργανισμό με κοινούς σκοπούς, οργή και οράματα.
Συγχρόνως μέσα σε εκείνους, μικρότερες ομάδες στρατολογημένων αντιεξουσιαστών-αναρχικών, βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν με το πιο αναποτελεσματικό τρόπο την οργή τους, τυφλή βία λοιπόν στο μαλακό υπογάστριο της Ελληνικής κοινωνίας και συναρτήσει της έντασης και της μεγάλης απήχησης στα ΜΜΕ ο εκρηκτικός μηχανισμός εκπυρσοκρότησε…
Εδώ όμως πρέπει να σταθώ λέγοντας ότι όλοι οι μηχανισμοί αποτελούνται από πολλά μηχανικά μέρη, χρειάζονται ειδικούς με γνώση για την συναρμολόγηση τους, χρειάζονται άλλους ειδικούς για την εύρεση των ειδικών εξαρτημάτων, ειδικούς βέβαια για την αποθήκευση τους, ειδικούς για την μεταφορά τους και τέλος όλοι εκείνοι κάποιον με ειδικές ικανότητες οργάνωσης για όλους τους παραπάνω εμπλεκόμενους…και φυσικά αυτόν που θα δώσει την εντολή εκπυρσοκρότησης του εκρηκτικού μηχανισμού.
Εδώ για όσους πιστεύουν ότι θα δώσω μία συνωμοτική ερμηνεία κάνουν λάθος, διότι όλοι οι παραπάνω είναι και θα είναι πάντα μέρη της κοινωνίας με την διαφορά ότι αναλόγως παιδείας οι μηχανισμοί είτε χρησιμοποιούνται για καλούς σκοπούς είτε για κακούς.
Από τη άλλη πλευρά η αστυνομία έδειξε σε επίπεδο ανωτάτης διοίκησης ότι είναι πλήρως εξαρτημένη με την πολιτική εξουσία, ακόμη και εάν η πολιτική βούληση είναι μηδενική, με ενοχικά χουντικά σύνδρομα αφού ενώ καταστρεφόταν η περιουσία και κινδύνευε η ζωή πολιτών, η διοίκηση είχε στραμμένη την προσοχή της στα ΜΜΕ ώστε να μην κατηγορηθεί για χουντική συμπεριφορά. Μετά την διοίκηση της αστυνομίας θέλω να αναφερθώ σε εκείνους που εκτελούν διαταγές, οι οποίοι έχουν τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά με τους αντιδρώντες, νέοι δηλαδή, κακώς οικονομικά αμειβόμενοι και με την ίδια οργή και απογοήτευση αφού και εκείνοι είναι μέρος της ίδιας κοινωνίας. Η διαφορά όμως και πάρα πολύ σημαντική είναι ότι στους τελευταίους οι εκρηκτικοί μηχανισμοί παρέχονται από το ίδιο το κράτος και αυτό σημαίνει πολύ μεγάλη ευθύνη της χρήσης όπλων. Όλοι μας ξέρουμε ότι αφού πατήσουμε την σκανδάλη οι σφαίρες δεν έχουν γυρισμό, και έτσι πολλές φορές συμβαίνει οι γονείς να κηδεύουν τα παιδιά τους και όχι το αντίθετο και ποιο φυσιολογικό…
Η ευθύνη όμως εξ ολοκλήρου έχει η κάθε κυβέρνηση, γιατί εκείνη έχει την εξουσία και εκείνη λύνει και δένει για το συμφέρον του λαού. Ποιος όμως αναπαράγει τις κυβερνήσεις που δείχνουν τις τελευταίες δεκαετίες άπειρη ανοχή σε σκάνδαλα και μη εφαρμογή των νόμων?
Ποιος αναπαράγει κυβερνήσεις που έχουν σκοπό την αυτοσυντήρηση τους και μόνο?
Ποιος αναπαράγει κυβερνήσεις που δείχνουν τι μη συμμόρφωση στους νόμους και στο σύνταγμα?
ΕΣΥ !!!
Γιατί εσύ ψηφίζεις και έχεις ξεχάσει το δικαίωμα σου περί τούτου αλλά το χειρότερο την ευθύνη αυτού του ψήφου… έχεις ξεχάσει τον Αριστοτέλη και τον Ηράκλειτο, τον Πλάτωνα και τον Περικλή που με τόση περίσσια θάρρους μας είπαν ότι οτιδήποτε και να κάνεις στην ζωή σου η κάθε πράξη να έχει ίδιον όφελος και κοινωνικό συγχρόνως γιατί εάν δεν συμβαδίζει και με τα δύο, τότε δεν είναι καλό.
Ξεχάσαμε τα ποιο απλά πράγματα, την δυνατότητα που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να σκεφτόμαστε και να προβληματιζόμαστε, να πατάμε στην γη με τα πόδια μας και να ατενίζουμε τον ουρανό με το κεφάλι μας, ξεχάσαμε ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός μαγικός κόσμος (όπως λέει ένας ΦΙΛΟΣ μου) και κάθε άνθρωπος δυνάμει θεός…
Εάν ακόμη ο πελοποννησιακός πόλεμος δεν μας δίδαξε το λιγότερο, τότε δεν έχουμε να ξανά διαβάσουμε τις αιτίες και τις αφορμές.
Δεν χρειάζεται να πάρεις τούβλο για να εκφραστείς, ούτε καδρόνι, ούτε όπλο, αυτά είναι για τους εξωτερικούς εχθρούς, χρησιμοποίησε επιτέλους το μυαλό σου.
Το μυαλό είναι σαν τα αλεξίπτωτα, σώζουν ζωές όταν είναι ανοιχτά.

Και ο γοργοπόδης Αχιλλεύς της αποκρίθη ο θείος:

«Και πως θα πάω στον πόλεμον; Τ’ άρματα εκείνοι επήραν.

Κι εμένα είπε η μητέρα μου να μην εβγώ στην μάχην

πριν την ιδούν τα μάτια μου εδώ να γύρει οπίσω.

Ότι άρματ’ απ’ τον Ήφαιστον θαρεί να φέρει ωραία.

Ουδ’ άλλου ξέρω αρματωσιά ν’ αρμόζει εγώ να ζώσω

ή την ασπίδα που φορεί ο Τελαμώνιος Αίας.

Αλλά κι εκείνος προμαχεί, θαρρώ, μες στον αγώνα

τον πεθαμένον Πάτροκλον να σώσει από τους Τρώας.».

«Καλώς γνωρίζομε κι εμείς», του απάντησεν η Ίρις,

«που τ’ άρματα τα ολόλαμπρα κρατούνται, αλλ’ όπως είσαι

πήγαινε προς τον χάντακα, φανίσου εκεί των Τρώων,

ίσως αυτοί σε φοβηθούν και από την μάχην παύσουν

και ξανασάνουν οι Αχαιοί απ’ τον βαρύν αγώνα.

Και το μικρό ξανάσασμα στον πόλεμον αξίζει.».


«Καλώς γνωρίζομε κι εμείς», του απάντησεν η Ίρις,

«που τ’ άρματα τα ολόλαμπρα κρατούνται, αλλ’ όπως είσαι

πήγαινε προς τον χάντακα, φανίσου εκεί των Τρώων,

ίσως αυτοί σε φοβηθούν και από την μάχην παύσουν

και ξανασάνουν οι Αχαιοί απ’ τον βαρύν αγώνα.

Και το μικρό ξανάσασμα στον πόλεμον αξίζει.».

Και ως αναχώρησε η θεά, πετάχθηκεν ο θείος

Πηλείδης. Τότε η Αθηνά τους εξαισίους ώμους

με την φρικτήν του εσκέπασεν αιγίδα κροσσωμένην.

Με νέφος εστεφάνωνε χρυσό την κεφαλήν του,

και άναβε φλόγα ολόλαμπρη μέσ’ από κείνο η θεία.

Και όπως μακρόθεν φαίνεται και φθάνει ως τον αιθέρα

καπνός, από περίβρεκτην πολιορκημένην χώραν.

Με αγών’ από τα τείχη τους ολημερίς παλαίουν

και ο ήλιος άμα βυθισθεί πυκνές φωτιές αστράφτουν

να φθάσ’ η λάμψη από ψηλά στους γείτονες και δράμουν

ίσως με τα καράβια τους στον όλεθρον σωτήρες,

όμοι’ από την κεφαλήν πετιόνταν του Αχιλλέως

ως τον αιθέρ’ αναλαμπή. Ξεκίνησε απ’ το τείχος

στον χάντακα, όμως έμεινε μακράν απ’ τους Αργείους,

ως ήθελε να σεβαστεί τον λόγον της μητρός του.

Εστάθη εκεί κι εκραύγασεν. Κι η Αθηνά με αλλην

φωνήν τον τρόμον έβαλεν εις την ψυχήν των Τρώων.

Σάλπιγγα τόσο δεν αχά στην χώρα οπού γύρω

έχουν ζωσμένην οι εχθροί να την εξολοθρεύσουν,

όσο η βοή που έβγαλεν ο ανίκητος Πηλείδης

και όλη ταράχθηκε η ψυχή στην χάλκινην φωνήν του.

Οι ίπποι οπισθογύρισαν τ’ αμάξια τρομασμένοι,

ότι αισθανόνταν συμφορές, και οι κυβερνήτες όλοι

ζαλίζονταν απ’ την φωτιά, που επάνω εις του Αχιλλέως

την κεφαλήν αδάμαστη φρικτά φεγγοβολούσε,

όπως την άναβ’ η Αθηνά. Και τρεις φορες επάνω

από τον λάκκον φώναξεν ο Αχιλλεύς και τόσες

οι Τρώες και όλ’ οι βοηθοί γενήκαν άνω κάτω.

Και πολεμάρχοι δώδεκα στες λόγχες των εβρήκαν

και στους τροχούς τον θάνατον, και μέσ’ από τα βέλη

οι Αχαιοί τον Πάτροκλον επήραν και τον θέσαν

εις το κλινάρι κι έστεκαν ολόγυρά του οι φίλοι

οι ποθητοί του κλαίοντας. Μ’ εκείνους ο Πηλείδης

έχυνε δάκρυα θερμά, άμ’ είδε τον πιστόν του

φίλον στο νεκροκρέβατο με τα σχισμένα στήθη.

Στον πόλεμον με άλογα κι αμάξ’ αυτός τον είχε

στείλει, αλλά δεν τον δέχθηκεν οπίσω από την μάχην.

Και ο ήλιος ο ακούραστος εβιάσθη από την Ήραν

προ ώρας στου Ωκεανού το ρεύμα να βυθίσει.

Έδυσ’ ο ήλιος κι ο στρατός των Αχαιών ανδρείων

ησύχασε απ’ τον πόλεμον που όλους θερίζει ομοίως.

Και απ’ τ’ άλλο μέρος άφησαν τον φονικόν αγώνα

και οι Τρώες, και απ’ τες άμαξες εξέζεψαν τους ίππους,

και εις σύνοδον συνάχθηκαν, για δείπνο πριν φροντίσουν,

όλοι ορθοί, μηδέ κανείς τολμούσε να καθίσει.

Τρόμος τους πήρε απ’ την στιγμήν που εφάνηκε ο Πηλείδης,

που έλειπε απ’ τον πόλεμον τόσον καιρόν στα πλοία.