Σχετικά με την Τουρκία κάτι που έγραψα πριν από χρόνια...

Ποιός νίκησε;


Η Τουρκία έχει σίγουρα να επιδείξει μεγάλο βαθμό επιτυχίας, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής και εφαρμογής των εθνικών της βλέψεων. Έχει καταφέρει να δημιουργήσει θέματα από το τίποτα και τις περισσότερες φορές μέσα από την όλη κατάσταση που δημιουργεί, κατορθώνει να κερδίσει έστω και λίγα από αυτά που ζητάει.
Η Τουρκία από την συμβατική σχέση που είχε από το 1964 με την τότε Ευρώπη, σήμερα την έχει μεταλλάξει σε κάτι εντελώς διαφορετικό, σχετικά με την ενταξιακή διαπραγμάτευση και πορείας της στην Ευρώπη.
Συγχρόνως να επισημάνουμε κάτι το οποίο έχει ειρωνική χροιά για τα σημερινά γεγονότα, την 9/10/2002 στην Ευρωπαική Επιτροπή συντάχθηκε η τακτική έκθεση της ΕΕ με θέμα την πορεία της Τουρκίας σχετικά με την ένταξη της, και με σαφήνεια σημειώθηκε ότι στην Τουρκία υπάρχει έλλειψη προόδου, στην εφαρμογή μεταρυθμίσεων, και συγχρόνως ότι πρέπει να παρθούν ακόμη πολλά μέτρα για την επιθυμητή κατάσταση της. Τι συνέβη μέσα σε μόλις τρία χρόνια και φτάσαμε από την κατάσταση που ελλόχευε κινδύνους στην Τουρκία, στην αμέσως ευχάριστη ανακοίνωση ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη αρχίζουν; Τι συνέβη, όταν χώρες με παράδοση στην ΕΕ και ιδρυτικά μέλη, ενώ διαφωνούν, για το αν, ή για το πώς πρέπει να είναι η Τουρκία στην Ευρώπη, οι διαπραγματεύσεις αρχίζουν απρόσκοπτα χωρίς καμία κωλυσιεργία; Ήδη οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, Δανίας, Αυστρίας, Τσεχίας, οι χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας και φυσικά το μεγαλύτερο μέρος των απλών πολιτών της ΕΕ, έχουν ήδη ταχθεί ανοιχτά πλέον, εναντίον της εντάξεως της γείτονος...ποιό είναι το συμπέρασμα όσον αφορά τον σεβασμό της κοινής γνώμης;
Αυτά τα ερωτήματα ίσως να μην απαντηθούν ποτέ, παρά μόνο αν δούμε την Ευρώπη από μία άλλη οπτική θεώρηση. Αυτήν, του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και του κοινωνικού εκφυλισμού. Ποιό συγκεκριμένα αν οι ηγέτες της ΕΕ ή οι τεχνοκράτες της αποσκοπούν σε μία νεοφιλελεύθερη διεύρυνση που θα προσδιορίζεται από οικονομική ολοκλήρωση και μόνο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η κοινωνική συνοχή και η κοινωνική ολοκλήρωση, τότε σίγουρα τα παραπάνω δεν θα μας έκαναν καμία εντύπωση.
Ο εκφυλισμός θα είναι μοιραίος, άρα η Τουρκία θα είναι φυσικό επόμενο να ενταχθεί στην ΕΕ, αφού δεν χρειάζεται να πληρεί τίποτα επιπλέον παρά του ότι θα αποτελεί μία μεγάλη αγορά προς όφελος των τεχνοκρατών, συγχρόνως όμως θα αποτελεί και μία φθηνή παραγωγική χώρα, λόγω του χαμηλού κόστους των εγχώριων εργατών της.
Το θέμα είναι κατά πόσον η Ευρώπη, θέλει να παραμείνει στην αρχική της επιδίωξη και όραμα του Γάλλου προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ΄Εστέν, όπου σίγουρα σε αυτήν την περίπτωση θα έχει μεγάλο πρόβλημα. Άλλο ένα σημαντικό ερώτημα είναι γιατί οι ΗΠΑ επιθυμούν με υπερβολικό ζήλο την ένταξη της γείτονος στην ΕΕ;;; Ποιός ο ρόλος των ΗΠΑ και ποιός ο ρόλος της Μ.Βρετανίας αφού την τελευταία ημέρα των διαπραγματεύσεων η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ με τηλεφωνικές παρεμβάσεις πρασπάθησε να διασφαλίσει την απρόσκοπτη έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ΕΕ-Τουρκίας. Η Τουρκία από τα πρώτα πράγματα που έκανε, ήταν να ευχαριστήσει δημοσίως την στάση των ΗΠΑ. Και τέλος, ήταν και είναι κοινό μυστικό, ότι λόγω της Βρετανικής προεδρίας, αυτοί οι οποίοι είχαν διατυπώσει σοβαρές αντιρρήσεις για την ένταξη της Τουρκίας, θα είχαν να αντιμετωπίσουν έναν επιπλέον σύμμαχο της την Μ.Βρετανία. Για αυτόν τον λόγο η Ελληνική πλευρά ήθελε να λυθεί το θέμα της ένταξης πριν την προεδρία της Μ.Βρετανίας.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Τουρκία θα αποτελέσει τον Δούρειο Ίππο των ΗΠΑ στην ΕΕ. Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι σε μία διευρυμένη κοινότητα όπως ΕΕ, με σχετικά κοινά στοιχεία κουλτούρας και θρησκευτικών αντιλήψεων, τοποθετήσεις κάποιον ο οποίος διαφέρει "εκ γενετής", τότε δημιουργείς μία άλλη συνιστώσα, έναν διαφορετικό και επιπλέον ελκυστή εντός συνόλου, που αν τον ορίζεις , ορίζεις εν μέρει και το σύνολο !!!
Η Ελλάδα από την άλλη πλευρά βλέπει το πρόβλημα πιο άμεσα, πιο οικεία και ίσως πιο κοντόφθαλμα από ότι οι άλλοι στην ΕΕ, οι οποίοι βεβαίως δεν έδειξαν στο παρελθόν τον απαιτούμενο σεβασμό και ευαισθησία όταν η χώρα μας είχε και έχει προβλήματα εθνικής ασφάλειας με την γείτονα. Πιο συγκεκριμένα η Ελλάδα αισιοδοξει ή μάλλον καλύτερα ελπιδοφορεί ότι η Τουρκία με την είσοδο της στην Ευρώπη, θα συμμορφωθεί με τις ευρωπαϊκές επιταγές καλής συμπεριφοράς και εκπολιτισθεί σε μεγάλο βαθμό.
Μην παραβλέπουμε όμως το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην Τουρκία, η γη που πωλείται σε ορισμένες περιοχές της ανατολικής Τουρκίας, "πωλείται" μαζί με τους ανθρώπους και τα ζώα, όχι επειδή υπάρχει δουλεία ή κάτι παρόμοιο αλλά επειδή πολύ απλά οι άνθρωποι λόγω οικονομικής εξαθλίωσης αναγκάζονται να μείνουν και να συνεχίσουν να εργάζονται για τον νέο ιδιοκτήτη της γης.
Άρα γε σε 10 με 15 χρόνια σε ποιό βαθμό θα έχει αλλάξει η νοοτροπία αιώνων σε κάτι καλύτερο;
Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε αντιληφθεί τίποτα καλύτερο σε ότι έχει να κάνει την στάση της Τουρκίας απέναντι σε θέματα όπως του Αιγαίου, υφαλοκρηπίδας, FIR, αναγνώριση της Κύπρου, Κουρδικό, γενοκτονία των Αρμενίων,ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία λόγου και άλλα πολλά που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την Ελλάδα και φυσικά άμεση σχέση με την ψυχολογία και την διάθεση των ηγετών αυτής της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του στρατιωτικού κατεστημένου, που από την μία πλευρά θέλει να ενταχθεί η χώρα τους στην Ευρώπη, αλλά συγχρόνως δεν θέλει να χάσει την εξουσία και την επιρροή που ασκεί στο εσωτερικό της. Γιατί λοιπόν η Τουρκία θα αλλάξει συμπεριφορά και διάθεση, στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής αφού η επιθετική πολιτική που χρησιμοποιεί τόσα χρόνια της έχει αποφέρει, παρά της έχει στερήσει;
Έως τώρα ο ενισχυμένος πολιτικός διάλογος της ΕΕ με την Τουρκία και οι διμερείς σχέσεις της Ελλάδος με την γείτονα μέσω συμφωνιών που έγιναν τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο τουρισμού, επιστήμης, τεχνολογίας, θαλάσσιων μεταφορών, πολιτιστικών εκδηλώσεων και άλλα πολλά, δεν έδειξαν καμία διαφορά, την στιγμή που η Τουρκία για εσωτερικούς της λόγους, πάντα δημιουργούσε σε εμάς προβλήματα υπό μορφή στρατιωτικής απειλής ή άλλων συναφών ενεργειών.
Πόσο μεγάλο είναι το κενό και η πολιτική αδυναμία της Ελλάδος που άφησε τις ελπίδες της ασφάλειάς της, στην Ευρώπη, λες και η χώρα μας δεν έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν μεγαλύτερους και πολύ πιο σοβαρούς εχθρούς;
Η ασθενής πολιτική βούληση της Ελλάδος και η πολιτική των υποχωρήσεων, έδωσε λαβή στην Τουρκία να απαιτεί συνέχεια χωρίς καμία λογική, και τώρα πια περιμένουμε με αγωνία το πότε θα ενταχθεί στην ΕΕ...
Διοτίμα
8/10/2005